അതിന്‍റെ കഥകള്‍ പറയാനാണേല്‍ ഒരു ബ്ലോഗ്‌ മതിയാകുവേല. അത്കൊണ്ട് ഓരോന്നായി പറയാം.

ഞങ്ങള് കൊറച്ചു ക്ലാസ്മേറ്റ്സ്  ഒരുമിച്ചു ക്ലാസ്മേറ്റ്സ് സിനിമ കാണാന്‍ പോയ കഥയാണ് ഇന്ന്. കുഞ്ഞുമോള്‍ ബാംഗ്ലൂരില്‍ ‍MCA പഠിക്കുന്ന കാലം.  ഏലികുട്ടി, ഫിലോമിന എന്നിവരാണ് എന്‍റെ റൂമീസ്. ഇത് കൂടാതെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ഗ്യാങ്ങ്‌ ഒണ്ട്. ഞങ്ങള് മൂന്നു പേരും പിന്നെ മനീഷും ബിലുവും. (പേരുകളൊക്കെ സാങ്കല്‍പ്പികം ആണെങ്കിലും വായിക്കുന്ന ഇവര്‍ക്ക് മനസിലായിക്കോളും). ഇടയ്ക്കിടെ സിനിമ കാണാന്‍ പോവുക എന്നതാണ് ഞങ്ങടെ ഒരു ഹോബി. അതും ശിവാജിനഗറിലെ സംഗീതില്‍. ബാംഗ്ലൂര്‍ നിവാസികള്‍ക്കറിയാം അതിനെക്കുറിച്ച്‌. വലിയ വലിയ മള്‍ട്ടിപ്ലെക്സുകളും തീയറെഴ്സും ഉള്ള നഗരത്തില്‍ പാവപ്പെട്ട മലയാളികള്‍ക്ക് പോകാന്‍ അന്ന് അതെ ഉണ്ടാരുന്നുള്ളൂ. ഞങ്ങളോ പാവപ്പെട്ട വിദ്യാര്‍ഥികള്‍.അത്കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ താവളം സംഗീത് തന്നെയാരുന്നു. സിനിമ കാണാന്‍ പോകുന്നതില്‍ ചില നിബന്ധനകള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടാരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക്. അതായതു ഹിറ്റ്‌ പടങ്ങള്‍ കാണണം. അതുപോലെ തന്നെ സ്റ്റഡി ലീവ് തുടങ്ങുന്ന ദിവസം പോയി ഒരെണ്ണം കാണണം. അങ്ങനെ കണ്ടാല്‍ ആ പരീക്ഷ എളുപ്പമാരിക്കും എന്നതാണ് ഞങ്ങടെ ഒരു വിശ്വാസം. ( അങ്ങനെ കണ്ട പടമാണ് ‘അശ്വാരൂടന്‍’. അതോടെ സിനിമയിലുള്ള വിശ്വാസം വരെ പോയി ..) തീയറ്ററില്‍ പോയി മാത്രമല്ല കേട്ടോ സിനിമ കാഴ്ച. കോളെജിനടുത്തുള്ള സിഡി കടയില്‍ ഇനി ഞങ്ങള്‍ കാണാന്‍ ബാക്കി കൊറേ തെലുങ്ക്,ബംഗാളി, ഒറിയ സാധനങ്ങളാണ്. ബാക്കി മൊത്തം തീര്‍ത്തു. പ്രത്യേകിച്ച് പരീക്ഷ കാലത്താണ് കൂടുതല്‍ കാഴ്ച. ഒരു പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാല്‍ അടുത്ത ദിവസം അവധിയാണ്. അതുകൊണ്ട് പരീക്ഷ യുടെ അന്ന് രാത്രി 2  സിനിമ കമ്പ്യുട്ടറില്‍ ഇട്ടു കാണും.

അങ്ങനെ ഒരു മനോഹരമായ സുദിനത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ അറിയുന്നു സംഗീതില്‍ ക്ലാസ്മേറ്റ്സ് വന്നിട്ടുണ്ടന്നു. ആ സണ്ടേ തന്നെ പോകാന്‍ തീരുമാനമായി. സകല മലയാളികളും അവിടെ ഉണ്ടാകും എന്ന് ഒറപ്പായ കൊണ്ട് നേരത്തെ തന്നെ ഞങ്ങളിറങ്ങി. അല്ലേല്‍ ടിക്കറ്റ്‌ കിട്ടുവേല. ഞങ്ങടെ കവലയില്‍ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചു പേര് കൂടി ബസ്സില്‍  യാത്ര തുടങ്ങി. ശിവാജിനഗര്‍ എന്ന് കണ്ടു കേറിയതാ. പക്ഷെ അത് ഇന്ത്യന്‍ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ വരെയേ ഉണ്ടാരുന്നുള്ളൂ. അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ തന്നെ സമയം കൊറേ ആയി. അതുകൊണ്ട് ഓട്ടോ പിടിച്ചു പോകാം എന്ന് തീരുമാനമായി. നമ്മടെ കേരളത്തിലെ പോലെ 5 പേരേം ഒരു ഓട്ടോയില്‍ കെട്ടാന്‍ മാത്രം വിശാല മനസ്കരല്ല ബാംഗ്ലൂര്‍ലെ ഓട്ടോക്കാര്‍. അങ്ങനെ രണ്ടോട്ടോ പിടിച്ചു. ഒന്നില്‍ എലിക്കുട്ടിയും മനീഷും. രണ്ടാമത്തെതില്‍ ഞാനും ബിലുവും ഫിലോമിനയും. ബാംഗ്ലൂരില്‍ വന്നിട്ട് അധികം ആകാത്ത കൊണ്ട് കന്നഡ ജ്ഞാനം തുച്ചം. ഫോളോ എന്ന് മുന്നിലത്തെ ഓട്ടോയെ ചൂണ്ടികാണിച്ചു. വണ്ടി മറ്റേ ഓട്ടോയുടെ പുറകെ വിട്ടു.അന്നേരം ദേണ്ടെ ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ ഒരു പാട്ട് അങ്ങ് വെച്ചേക്കുന്നു. ശിവാജിനഗര്‍ മൊത്തം കേള്‍ക്കുമാര്‍ ഉച്ചത്തില്‍ ഒരു ഡപ്പാന്‍ കൂത്ത് പാട്ട്, നമ്മടെ അപ്പിടി പോട് പോട്  സ്റ്റൈലില്‍ ഒരു പാട്ട്. പോണ വഴി നാട്ടുകാര് മൊത്തം ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ട്. ഇടയ്ക്ക് ട്രാഫിക്‌ സിഗ്നലില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തിയപ്പോ മറ്റു വണ്ടിക്കാര് അവജ്ഞയോടെ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നതും കണ്ടു. കന്നഡ അറിയാത്തത് കൊണ്ട് പാട്ട് നിര്‍ത്താന്‍ പറയാനും പറ്റുന്നില്ല. ഇംഗ്ലീഷില്‍ പലതും പറഞ്ഞുനോക്കി. പക്ഷെ ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടന്‍ പാട്ടില്‍ മതി മറന്നിരിക്കുവാ. അങ്ങനെ തിയറ്റര്‍ ന്‍റെ അടുത്തെത്തി. ആദ്യത്തെ ഓട്ടോയില്‍ നിന്നും ഏലിക്കുട്ടിയും,മനീഷും ഇറങ്ങി ഞങ്ങളെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു. പോരാഞ്ഞിട്ട് തിയറ്ററിന്റെ മുന്നില്‍ ഒരു പെരുന്നാളിനുള്ള മലയാളികളും. എട്ടുനാടും പൊട്ടേ ഉച്ചത്തില്‍ പാട്ട് വെച്ചോണ്ട് ഞങ്ങടെ ഓട്ടോ മന്ദം മന്ദം തിയറ്ററിന്റെ മുന്നില്‍ നിറുത്തി. ഞാന്‍ പതിയെ ബിലുവിനെയും ഫിലോമിനയേം ഒന്ന് നോക്കി. ബിലുന്റെ മുഖത്ത് ചോരമയം ഇല്ല. ഫിലോമിനയാണേല്‍ ദുര്‍നടപ്പിനു പോലിസ് പിടിച്ചവരെ പോലെ ഷാള്‍ വെച്ച് മുഖം മറച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത്ര മനോഹരമായ പാട്ട് കേട്ട്, ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കാന്‍ നിന്ന സകല മാന്യന്മാരും ഓട്ടോയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങാന്‍ പോകുന്ന മഹാത്മാക്കളെ കാണാന്‍ വേണ്ടി ഇങ്ങോട്ട് നോക്കുന്നു. ആദ്യം ബിലു,പുറകെ ഞാനും ഫിലോമിനയും. 3  പേരും തെളിവെടുപ്പിന് കൊണ്ടുവന്ന കുറ്റവാളികളെ പോലെ ഇറങ്ങി. ഒരു വിധത്തില്‍ കാശ് കൊടുത്തു അങ്ങേരെ പറഞ്ഞുവിട്ടു.അവിടെ നിക്കുന്ന സകല മലയാളി മങ്കന്മാരും മങ്കികളും ഞങ്ങളെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അത് സഹിക്കാം, പക്ഷെ മനീഷും, ഏലിയും കൂടി ചിരിച്ചത് ചതിയായിപോയി.

ഇത്രയും ത്യാഗം സഹിച്ചിട്ടും ആദ്യത്തെ ഷോയ്ക്ക് ടിക്കറ്റ്‌ കിട്ടിയില്ല. വായും പൊളിച്ചു  3  മണിക്കൂര്‍ നിന്ന് അടുത്ത ഷോ കണ്ടിട്ടാണ് ഞങ്ങള് തിരിച്ചുപോയത്. ഒരു സിനിമ കാണാന്‍ പെടുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകളെ…… ഹോ…ഈ ഉത്തരവാദിത്തം പഠിക്കാന്‍ കാണിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍…

അങ്ങനെ മനോഹരമായ ആ ദിവസം കടന്നുവന്നു. തലക്കെട്ടില്‍ പറഞ്ഞ പോലെ ഫ്രെഷേഴ്സ് ഡേ. അതായതു ഫ്രെഷേഴ്സ്നെ പൊരിക്കുന്ന ഡേ. ഉഗ്രന്‍ പണി കിട്ടും എന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് ആശങ്ക ഒന്നും എനിക്കില്ലാരുന്നു. അങ്ങനെ സംഭവം തുടങ്ങി. പ്രിന്‍സിപ്പലടക്കം എല്ലാ ടീച്ചേഴ്സും ഉള്ള ധൈര്യത്തില്‍  ഞാനുമിരുന്നു. ഓരോരുത്തരെ ആയി വിളിച്ചുതുടങ്ങി. ക്രിക്കറ്റ് കളിയും, ദോശ ചുടിലും പാട്ട് പാടലും ഒക്കെ തകൃതിയായി നടക്കുന്നു. ധൈര്യശാലിയായ എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ചെണ്ടമേളം നടക്കുന്നു. (അവിടെ പാലുകാച്ചല്‍, ഇവിടെ താലികെട്ട്  ) അതാ അവര്‍ എന്‍റെ പേര് വിളിക്കുന്നു. ഹൃദയം മൊബൈലിന്‍റെ വൈബ്രേറ്റര്‍ പോലെ ഇടിക്കുന്നു. ഞാന്‍ പതിയെ അങ്ങ് ചെന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഇവള്‍ക്ക് ഇപ്പൊ കിട്ടും എന്ന ഭാവം. അപ്പൊ ദേണ്ടെ ഒരുത്തന്‍ എന്നെ വിളിച്ചോണ്ട് സ്ടെജിന്റെ പുറകിലോട്ടു പോണു. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ അങ്ങേരുടെ വക ഒരു ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസ്സ്‌. കുഞ്ഞുമോള്‍ ഒരു പ്രസംഗം പറയണം. വിഷയം ടൈസന്‍. മനസിലായില്ലേ??? നമ്മടെ ബോക്സിന്ഗ്കാരന്‍ ടൈസന്‍. ആയിടെയാണ് അങ്ങേരു ആരുടെയോ ചെവി കടിച്ചു പറിച്ചത്. അത്കൊണ്ട് എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ നേരിയ പരിചയം ഉണ്ടാരുന്നു. പോരാഞ്ഞിട്ട് നമ്മടെ ചേട്ടന്‍ എനിക്ക് അങ്ങേരെകുറിച്ചുള്ള വിശദമായ ചിത്രം പറഞ്ഞു തന്നു. പക്ഷെ ഒരു കണ്ടീഷന്‍. പ്രസംഗത്തിനിടെ ഞാന്‍ അങ്ങേരുടെ പേര് പറയല്ല്. അദ്ദേഹം/ അയാള്‍/അവന്‍/ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ മതി. ഇല്ലേല്‍ പാട്ട് പാടിക്കും എന്ന്. ശരി,ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു. എന്തായാലും വല്യ കുഴപ്പമില്ലാത്ത സംഭവം തന്നെ. ഞാന്‍ നേരെ സ്റെജിലോട്ടു  ചെന്നു മൈക്ക് എടുത്തു, പ്രസംഗം തുടങ്ങി. അങ്ങേരു പറഞ്ഞു തന്നത് കൂടാതെ എന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്നും മസാല ചേര്‍ത്താണ് ഞാന്‍ അടിച്ചത്.

എന്‍റെ ഡയലോഗിന്റെ ചുരുക്കം താഴെ തരുന്നു.

” സുഹൃത്തുക്കളെ, നമുക്ക് എല്ലാവര്ക്കും അറിയാവുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ കുറിച്ചാണ് ഇന്ന് ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്നത്. വളരെ ഭീകരനും, കുപ്രസിദ്ധനുമായ വ്യക്തി. ആരെയും ഇടിച്ചു വീഴ്ത്താന്‍ കഴിവുള്ളവന്‍. ഈയിടെ അങ്ങേരു പാവം ഒരുത്തന്‍റെ ചെവി കടിച്ചു പറിച്ചെടുത്തു സുഹൃത്തുക്കളെ. ഇതുപോലെ നികൃഷ്ടനും ക്രൂരനുമായ ഒരുത്തന്‍ വേറെ എവിടെയുണ്ട്??? ഇതുപോലുള്ള കശ്മലന്മാരെ വധശിക്ഷക്ക് വിധിക്കണം ” ഇങ്ങനെ വളരെ മാന്യമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി. എല്ലാവരും തല കുത്തി ചിരിക്കുന്നു. ഹോ! ഇത്ര മനോഹരമാരുന്നോ എന്‍റെ പ്രസംഗം.. ഞാന്‍ പുളകിതയായി. ഞാന്‍ പതിയെ എന്‍റെ സീറ്റില്‍ പോയിരുന്നു. അന്നേരവും എല്ലാവരും ചിരി തുടരുകയാണ്. എന്‍റെ അടുത്തിരുന്നവള്‍ എന്നെ തോണ്ടി. നിനക്ക് നാണമില്ലേ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ വിളിച്ചു പറയാന്‍? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, എന്ത് മോശമാ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്? സത്യമല്ലേ? എന്ത് സത്യം? അവള്‍ മോന്ത ചുളിച്ചു എന്നോട് ചോദിച്ചു. എടീ ടൈസന്‍ ഇങ്ങനെ ഒക്കെയ,ഞാന്‍ അവളെ മനസിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അവള്‍ ഞെട്ടുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. പിന്നെ അവള്‍ പറഞ്ഞ കാര്യം കേട്ട് ഞാന്‍ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഞെട്ടി. എന്നെ സ്റെജിനു പുറകിലോട്ടു കൊണ്ടുപോയപ്പോ അവര് അവിടെ അനൌണ്സ് ചെയ്തത് ഇപ്പൊ കുഞ്ഞുമോള്‍ വന്നു ജിമ്മന്‍ സാറിനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കും എന്നാരുന്നു. എന്‍റെ മുഖം പഞ്ഞിപോലെ വെളുത്തു.പതിയെ ഞാന്‍ സാറിരുന്ന സൈഡ്ലോട്ട്  നോക്കി. അങ്ങേരു ദാണ്ടേ അന്നേരവും ചിരി നിര്‍ത്തിയിട്ടില്ല.

അതോടെ കുഞ്ഞുമോള്‍ വായിനോട്ടം നിര്‍ത്തി ഡീസന്റായി. അങ്ങേരെ പിന്നെ കണ്ടാല്‍ ഭവ്യതയോടെ തല കുനിച്ചു നടക്കാനും തുടങ്ങി.. പാവം കുഞ്ഞുമോള്‍. പണി വരുന്ന വഴികളേ………..

ഇതൊന്നും നാട്ടുകാരോട് വിളിച്ചുപറയാന്‍ കൊള്ളതതാണ്. എന്നാലും വീരസാഹസിക കഥകള്‍  എന്നും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ തന്നെ പരസ്യം കൊടുത്ത സ്ഥിതിക്ക്,പറഞ്ഞേക്കാം.

പണ്ട് പണ്ട്, അതായത് കുഞ്ഞുമോള്‍ ഒരു അഞ്ചിലോ,ആറിലോ,പഠിക്കുന്ന കാലം. എല്ലാ വര്‍ഷവും വേനലവധിക്ക് ഊര് തെണ്ടാന്‍ പോകുന്ന പതിവുണ്ട്.അങ്ങനെ ആ തവണ ഞാനും എന്‍റെ പ്രിയ സഹോദരിയും കൂടി മമ്മിയുടെ അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. ആന്‍റി ടെ വീടെന്നു പറയുമ്പോ വളരെ മനോഹരമായ പ്രദേശം ആണ്. വീടിനു കുറച്ചു മുന്നിലൂടെ ഒരു റെയില്‍ പാളമുണ്ട്. അന്നൊക്കെ ഒരു ദിവസം എത്ര ട്രെയിന്‍ അതിലെ പോയി, അതിനു എത്ര ബോഗി, തെക്കൊട്ടാണോ വടക്കൊട്ടാണോ പോയത് തുടങ്ങി എല്ലാ വിവരങ്ങളും എന്‍റെ തലയില്‍ കാണും. പിന്നെ വീടിനു പുറകില്‍ ഒരു ചെറിയ തോടുണ്ട്. തോട് എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല. ഒരു ചെറിയ ചോല. കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു മീനുകള്‍ അതിലൂടെ പോണ കാണാം.

കുഞ്ഞുമോള്‍ സാഹിത്യം തുടങ്ങി എന്നാരും തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട. കഥ തുടങ്ങുന്നെനു മുന്നേ സാഹചര്യം വിവരിച്ചതാ. അപ്പൊ ഒരു ദിവസം അങ്കിള്‍ കപ് കേക്ക് മേടിച്ചോണ്ട് വന്നു. ഞാനും സഹോദരിയും, പിന്നെ അവിടുത്തെ 3 മുട്ടാളന്‍ മാരും കൂടി അത് ഫിനിഷ് ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് ഒരുഗ്രന്‍ ഐഡിയ.. കേക്ക് ന്‍റെ കൊറച്ചു മിച്ചം ആ കൂടില്‍ ബാക്കിയുണ്ട്. അത് വെച്ച് നമ്മക് മീന്‍ പിടിക്കാം!!! അടിപൊളി ഐഡിയ . പതിയെ ആ കൂട് ഞങ്ങള്‍ വെള്ളത്തിലിട്ടു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോ കൊറേ മീന്‍ അതിന്റെ ഉള്ളില്‍. ഹ ഹാ അടിപൊളി…അതിനെ മൊത്തം പിടിച്ചു. പിന്നേം ഇടാന്‍ നോക്കിയപ്പോളുണ്ട്, കൂട് ശൂന്യം.. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ചേച്ചി എന്നും ചോദിച്ചോണ്ട് നാലെണ്ണം എന്‍റെ മോന്തെലോട്ടു നോക്കി നിക്കുവാ. ഞാന്‍ ആണല്ലോ മൂത്തത്. സൊ വഴി ഞാന്‍ തന്നെ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊടുക്കണം. മധുരം ഇട്ടപ്പോഴല്ലേ മീന്‍ വന്നത്.  അങ്ങനെ ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍,എന്‍റെ തലയിലൊരു ലഡ്ഡു പൊട്ടി…

വളരെ ആത്മ വിശ്വാസത്തോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. സാരമില്ല മക്കളെ, അടുക്കളേല്‍ പോയി കൊറച്ചു പഞ്ചാര എടുത്തോണ്ട് വാ. നമുക്കത് വെള്ളത്തില്‍ ഇടാം , അപ്പൊ മീന്‍ വരും. എന്‍റെ ഈ വമ്പന്‍ ഐഡിയ കേട്ട് അപ്പുറത്ത് നിന്ന ആന്‍റി തലതല്ലി ചിരിച്ചു തുടങ്ങി. എന്‍റെ കൂടെ നിന്ന വാനരപ്പടയും ചിരി തന്നെ. എനിക്ക് മാത്രം ഒന്നും മനസിലായില്ല. കൊറേ നേരം കഴിഞ്ഞു ചിരിച്ചു ക്ഷീണിച്ച ആന്‍റി അന്തം വിട്ട കുന്തം പോലെ നിക്കുന്ന എന്നോട് പറഞ്ഞു. മക്കളെ, പഞ്ചാര വെള്ളത്തില്‍ അലിഞ്ഞു പോകത്തില്ലയോ എന്ന്. അന്നേരമാണ് ഞാന്‍ അങ്ങനെ ഒരു സാധ്യതയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് കഷ്ടകാലം തീര്‍ന്നു എന്ന് കരുതല്ലേ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു കെട്ടിയോനേം കൂട്ടി ആദ്യമായി അവിടെ ചെന്നപ്പോ ചായേടെം ജിലേബീടെം കൂടെ ഈ കഥയും ആന്‍റി വിളമ്പി. പൂവര്‍ കുഞ്ഞുമോള്‍!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ഇനി അടുത്ത കഥ നടക്കുന്നത് എന്‍റെ സ്വന്തം വീട്ടിലാണ്. തിളപ്പിച്ച വെള്ളം മാത്രമേ ഞങ്ങളെകൊണ്ട് കുടിപ്പിക്കൂ. രാവിലെ തന്നെ ഒരു പാത്രം ചൂട് വെള്ളം തിളപ്പിച്ച്‌ വെച്ചേക്കും. അന്നേരം കുടിക്കാന്‍ ചെന്നാല്‍ ഒരു ഇളവു കിട്ടും. അപ്പുറത്തെ പാത്രത്തിലെ തണുത്ത വെള്ളം ചേര്‍ത്ത് മിക്സ്‌ ചെയ്തു കുടിക്കാം. ഒരു ദിവസം കാലത്ത് വെള്ളമെടുക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോ മമ്മി പറഞ്ഞു മിക്സ്‌ ചെയ്തു കുടിക്കണം, വെള്ളത്തിന്‌ ഭയങ്കര ചൂടാന്നു.  മഹാമടിച്ചിയായ എന്നെകൊണ്ട്‌ അത്ര കഷ്ടപെടാന്‍ വയ്യ. പക്ഷെ നല്ല ദാഹവും ഉണ്ട്.അന്നേരം ദേ വേറൊരു ഉഗ്രന്‍ ഐഡിയ. മിക്സ്‌ ചെയ്താല്‍ പോരേ? എവിടെ വെച്ച് വേണം എന്നില്ലല്ലോ. എന്‍റെ ഐഡിയ പ്രകാരം ആദ്യം പച്ചവെള്ളം കുറച്ചു വായില്‍ ഒഴിക്കുക. ശേഷം ചൂടുവെള്ളം ഒഴിക്കുക. വായില്‍ കിടന്നു മിക്സ്‌ ആയികൊളുമല്ലോ.. വണ്ടര്‍ഫുള്‍ ഐഡിയ എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞോണ്ട് ആദ്യം ഞാന്‍ പച്ചവെള്ളം ഒഴിച്ചു. ശേഷം ചൂട് വെള്ളം അങ്ങ് ഒഴിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍, ആദ്യം വായിലോഴിച്ച പച്ചവെള്ളം ഇറങ്ങിപ്പോയി. @$#%$&^%(@ ബാക്കി പറയണ്ടല്ലോ… വാ നന്നായി അങ്ങ് പൊള്ളി. അതോടെ അങ്ങനത്തെ കനത്ത പരീക്ഷണങ്ങള്‍ കൊറേ നാളത്തേക്ക്  കുഞ്ഞുമോള്‍ ഒഴിവാക്കി.

ഒരു ദിവസം കാലത്ത് എണീറ്റ്‌ പത്രപാരായണം നടത്തുവാരുന്നു ഞാന്‍. അങ്ങനെ ചരമ പേജ് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. എന്‍റെ +2  ഡിഗ്രീ കാലത്തെ സഹപാഠിയും സുഹൃത്തുമായ മിനിമോളുടെ ഏഴാം ചരമദിന വാര്‍ത്ത അതില്‍!!! അവള്‍ മരിച്ചത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് എന്‍റെ ഹൃദയം തകര്‍ന്നു. മരിച്ചിട്ട് 7 ദിവസം ആയിരിക്കുന്നു. എങ്ങനെയാ അവള്‍ മരിച്ചതെന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല. പെട്ടന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ ഫോണെടുത്തു അവളുടെ അനിയന്‍ മത്തായിച്ചനെ വിളിച്ചു. അവന്‍ എല്ലാം വിശദമായി എന്നോട് പറഞ്ഞു. ചേച്ചി ഒരു പുതിയ ചുരിദാര്‍ മേടിച്ചിട്ടു. അപ്പൊ തൊട്ടു അസഹനീയമായ ചൊറിച്ചില്‍ . എന്തൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും ചൊറിച്ചില്‍ മാറുന്നില്ല. അവസാനം ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ പോയി. പരിശോധിച്ച  ശേഷം അദ്ദേഹം സിട്രസിന്‍ എന്ന ഒരു ഗുളിക കൊടുത്തു. അന്നേരം അവളോട്‌ ആരോ പറഞ്ഞു, നെഗറ്റിവ് ഗ്രൂപ്പ് രക്തം ഉള്ളവര്‍ ആ ഗുളിക കഴിച്ചാല്‍ അപകടമാണ് എന്ന്. പക്ഷെ ചൊറിച്ചില്‍ സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ അവളത് കഴിച്ചു. അങ്ങനെ മിനിമോള്‍ നിര്യാതയായി പോലും.

ഹോ!!! എത്ര ഭീകരവും പൈശാചികവുമായ ദുര്‍വിധി!! ചോറിഞ്ഞുള്ള മരണം….

ഇത്കൊണ്ട് സ്വപ്നം തീര്‍ന്നില്ല. പിന്നീട് ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ദേ വരുന്നു മരിച്ച മിനിമോള്‍,എന്‍റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. എന്നിട്ട് ഞാന്‍ അവളോട് മരണത്തെ കുറിച്ച് ഇന്റര്‍വ്യൂ നടത്തുവാ. മിനിമോളെ, മരിച്ചിട്ട് എങ്ങനെ ഉണ്ടാരുന്നു? എങ്ങനെയാണ് നീ നരകത്തിലേക്ക് പോയത്? ആരെങ്കിലും വന്നു കൊണ്ടുപോയോ അതോ നീ തന്നെ പോയോ? ഇങ്ങനെ നൂറു ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ ന്യൂസ്‌ അവറിലെ ചേട്ടനെപോലെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. അപ്പൊ അവള് പറയുവാ, മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു സ്വര്‍ഗത്തിലോട്ടുപോണത് പട്ടാളക്കാര് മാര്‍ച്ച്‌ ചെയ്യുന്നത്പോലെ മാര്‍ച്ച്‌ ചെയ്തൊണ്ടാണ് പോലും. ( ലെഫ്റ്റ് റൈറ്റ് ലെഫ്റ്റ് റൈറ്റ്..) . ഇത്ര മാത്രേ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നുള്ളൂ. രാവിലെ കണ്ണുതുറന്നപാടെ പ്രിയതമനോട്‌ ഞാന്‍ ഇത് വിവരിച്ചു. അദ്ദേഹം അത് നാട്ടിലെല്ലാം പാട്ടാക്കി എന്നെ നാറ്റിച്ചു. കൊറേ കഴിഞ്ഞപ്പോ എനിക്കൊരു സംശയം ഇനി ശരിക്കും മിനിമോള് തട്ടിപ്പോയോ?????? ഓടിപോയി ഓണ്‍ലൈന്‍ നോക്കി. ഭാഗ്യം അവള്‍ പച്ച ലൈറ്റ് ഇട്ടോണ്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നു. ഹല്ലേലുയ സ്തോത്രം…  അവളോട്‌ ഞാനീ കഥ പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ അവള്‍ ആനന്ദ കണ്ണീരോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു, കുഞ്ഞുമോളെ ഇതേ വരെ ആരും എന്നെ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടില്ല. എന്നെ കൊന്നെങ്കിലും, നീ കണ്ടല്ലോ.!! സന്തോഷമായി എനിക്ക്. നീയാടി യഥാര്‍ത്ഥ സുഹൃത്ത്‌.. അത്കേട്ടപ്പോള്‍ കുഞ്ഞുമോള്‍ക്കും ആശ്വാസം.

NB: കൊറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു എന്‍റെ നേഴ്സ് അനിയത്തി പറഞ്ഞപ്പഴാ അറിഞ്ഞെ, സിട്രസിന്‍ ജലദോഷത്തിനുള്ള ഗുളിക ആണന്നു. അപ്പൊ എന്തിനാ ഡോക്ടര്‍ ചൊറിച്ചിലിനു അത് കൊടുത്തത്??? അത് കഴിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ എങ്ങനാ മരിച്ചത്? ആഹ്.. എനിക്കറിയാന്‍മേല…

യാത്ര തുടങ്ങി. ആദ്യമൊന്നും തണുപ്പ് അത്ര ഏശിയില്ല. പോകേ പോകേ തണുപ്പ് കൂടി തുടങ്ങി. പുതപ്പ് കൊണ്ടുവന്ന ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ അതും പുതച്ചു സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുന്നു. അപ്പുക്കുട്ടനടക്കം ഉള്ള പുതപ്പില്ലതവന്മാരാകട്ടെ തണുത്ത് വിറച്ചു മരച്ചിരുന്നു അവസാനം ഗതികെട്ട അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ഡ്രൈവെരിന്റെ ക്യാബിനിലോട്ടുചെന്ന് ചോദിച്ചു.. “സാര്‍, തണുപ്പ് കൂടുതലാണ്. അല്പം കുറയ്ക്കാമോ?” അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഉത്തരം കേട്ട് അപ്പുക്കുട്ടന്‍റെ കണ്ണ് രണ്ടും ബുള്‍സ് ഐ പോലെ തള്ളി വന്നു. ‘ ഇതിനു ആകെ 2 ഓപ്ഷനെ ഉള്ളൂ. ഒന്നുകില്‍ നിര്‍ത്തണം അല്ലേല്‍ ഇത്പോലെ തന്നെ പോകും. കുറയ്ക്കാനും കൂട്ടാനും ഉള്ള സംവിധാനം ഇതിലില്ല’. നിരാശനായി, നിരാലംബനായി, നിര്‍നിമേഷനായി അപ്പുക്കുട്ടന്‍ സ്വന്തം സീറ്റിലോട്ടിരുന്നു. പുതപ്പില്ലാത്ത എല്ലാ യാത്രക്കാരും അപ്പുക്കുട്ടന്‍റെ സങ്കടത്തില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്നു.  അവരൊന്നു ചേര്‍ന്ന് AC ഓഫ്‌ ചെയ്യണമെന്ന അപേക്ഷയുമായി  ഡ്രൈവര്‍ ന്‍റെ ക്യാബിനിലോട്ടു മാര്‍ച്ച് ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഡ്രൈവര്‍ മനസലിഞ്ഞു ഓഫ്‌ ചെയ്തു കൊടുത്തു. അഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞില്ല അതാ വരുന്നു പുതപ്പുള്ള ബൂര്‍ഷ്വാകള്‍. ഞങ്ങള്‍ കാശ്  കൊടുത്തതാണ്, AC ഇട്ടേ പറ്റൂ പോലും. നിയമ പ്രകാരം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്‍ അത് ഓണ്‍ ചെയ്തു കൊടുത്തു. പൂവര്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍.. മൊബൈല്‍  മോര്‍ച്ചറിയില്‍ ഇരുന്നു ബാംഗ്ലൂര്‍ എത്തി.

രംഗം 1 :  2010  ക്രിസ്മസ് വെക്കേഷന്‍ യാത്ര ടു കോട്ടയം  ഇന്‍ യാത്ര

വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് അന്നത്തെ ക്രിസ്മസിന് ടിക്കെറ്റ് കിട്ടിയത്. 23 നു വൈകുന്നേരം 6.30 നു യാത്ര തുടങ്ങി. വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ അത്യാവശ്യം വേഗത്തിലാരുന്നു പോക്ക്. ഏകദേശം ഒരു 11 മണി ആയപ്പോ എവിടെയോ വണ്ടി നിര്‍ത്തി. പെട്രോളടിക്കാന്‍ നിര്‍ത്തിയതന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതിയെ. പക്ഷെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു തട്ടും മുട്ടും കേട്ടപ്പോ മനസിലായി വണ്ടി  കേടായി എന്ന്. ഇപ്പൊ ശരിയാകും എന്ന് ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടന്‍ പറയുവേം ചെയ്തു. മണി 12 ആയി, 1 ആയി, അങ്ങനെ 4 .30  ആയി. അന്നേരം ദേ വരുന്നു വേറെ ഒരു യാത്ര. കേരളത്തില്‍ നിന്നും കൊണ്ടുവന്നതാണ്. കള്ളന്മാര്‍, അപ്പൊ അവര്‍ക്ക് അറിയാരുന്നു ഈ വണ്ടി ഇനി അനങ്ങില്ല എന്ന്. പിന്നെ പുതിയ വണ്ടിയില്‍ യാത്ര തുടങ്ങി. രാവിലെ 7  മണിക്ക്‌ എത്തണ്ട ഞാന്‍ എത്തിയത് ഉച്ചക്ക് 12  മണിക്ക്.  ഇത് ഒന്നാം അനുഭവം. 2  എണ്ണം വേറെ കിടക്കുന്നു.

രംഗം 2 : 2011 ഈസ്റ്റര്‍ വെക്കേഷന്‍ കഴിഞ്ഞു തിരികെ ബാംഗ്ലൂര്‍ . വണ്ടി നമ്മുടെ യാത്ര തന്നെ

കോട്ടയത്തുന്നു വൈകുന്നേരം 5  മണിയോടെ കയറി. ഏകദേശം 7.30  നു പെരുമ്പാവൂര്‍ എത്തി. ദേ കിടക്കുന്നു വണ്ടി വഴീല്‍. കേടായ വണ്ടിയില്‍ 2 മണിക്കൂറോളം അവര് പണിതു. പക്ഷെ നോ രക്ഷ. അവസാനം വേറെ വണ്ടി വന്നു. മോശം പറയരുതല്ലോ, അത് ഒരു AC വണ്ടി ആരുന്നു.  സന്തോഷമായി ഞാന്‍ അതില്‍ ഇങ്ങു പോന്ന്. അന്ന് എനിക്ക് ഒരു പരാതിയും ഉണ്ടായില്ല.മൂന്നാമത്തെ അനുഭവം വെച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ ഇതൊന്നും ഒരു അനുഭവമേ അല്ല എന്റെ പ്രിയ സഹോദരങ്ങളെ..

രംഗം 3 : 2011  ചുമ്മാ നാട്ടിലോട്ടു പോയ ദിവസം. വണ്ടി ടെ  പേര് ഇനി പറയണ്ടല്ലോ.

സമയം വൈകുന്നേരം 6 .30  മടിവാലയില്‍ നിന്നും വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു. ഏകദേശം 45 മിനിട്സ് കഴിഞ്ഞു. വണ്ടി എവിടെയോ നിന്നു. നോക്കുമ്പോള്‍ ഹോസുര്‍ പോലും ആയിട്ടില്ല. വല്ല ടയറും പഞ്ചര്‍ ആയിക്കാണും എന്ന് വിചാരിച്ചു പത്തു മിനിറ്റ് കാത്തു. വണ്ടിയിലുള്ള ഒരുത്തനും അനങ്ങുന്നുമില്ല. കൊറേ നേരം നോക്കി. നോ രക്ഷ. അവസാനം പതിയെ എണീറ്റ്‌ പോയി ഡ്രൈവര്‍ അണ്ണനോട് ചോദിച്ചു. അപ്പൊ അങ്ങേരു പറയുവാ എഞ്ചിന്‍ പണിയാണ്. വര്‍ക്ക് ഷോപ്പീന്നു ആള്‍ ഇപ്പൊ വരും പോലും. വണ്ടിയിലുള്ള ചേട്ടന്മാരൊക്കെ പതിയെ പുറത്തിറങ്ങി കാറ്റ് കൊള്ളാനും, ആത്മാവിനു പുക കൊടുക്കാനും ഒക്കെ പോയി. അരമണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു നന്നാക്കാന്‍ ആള്‍ വന്നു. പതിയെ പണി തുടങ്ങി. സമയം അങ്ങനെ കടന്നു പോയി. ഒരു 10  മണി ആയിക്കാണും. വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആയി. ഹല്ലേലുയ സ്തോത്രം പറഞ്ഞോണ്ട് യാത്ര വീണ്ടും പുനരാരംഭിച്ചു. ഒരു 15 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു കാണും, ഡിഷ്‌ ഷ് ഷ് ….  ടയര്‍ പഞ്ചറായി.മോങ്ങാനിരുന്ന നായേടെ തലേല്‍ തേങ്ങാ വീണ പോലെ. .എനിക്കാണേല്‍ കലി വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നിട്ടും ബസിലുള്ള ബാക്കി ആര്‍ക്കും നോ പരാതി. ടയര് മാറ്റിയിട്ടു വീണ്ടും യാത്ര തൊടങ്ങി. ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ കൃഷ്ണഗിരിയില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ സമയം 11 .30 . 12  മണിയോടെ പുറപ്പെട്ടു. ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ്  തികച്ചായില്ല, വണ്ടി പിന്നേം നിന്നു, ഒരു കാട്ടില്‍. ഇത്തവണ എന്റെ കണ്ട്രോള്‍ പോയിരുന്നു. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു ചമ്മലും കൂടാതെ ഡ്രൈവര്‍ അണ്ണന്‍ പറയുവാ ” ഡീസല്‍ തീര്‍ന്നു പോയെന്ന്”.  #%$%$^%^@*  എനിക്കാണേല്‍ അങ്ങ് വിറഞ്ഞുകയറി. ഒരൊറ്റ ആണുങ്ങളും അനങ്ങുന്നില്ല. ഞാന്‍ നേരെ ഫോണ്‍ എടുത്തു ആരെയോ വിളിക്കുന്ന പോലെ അഭിനയിച്ചു. എന്നിട്ട് പറയാനുള്ളതൊക്കെ അതിലൂടി എല്ലാരും കേള്‍ക്കെ പറഞ്ഞു. ഇത് മൂന്നാമത്തെ തവണയാ വണ്ടി കേടാകുന്നെ, ഒരുത്തനും ചോദിക്കാനില്ല, നട്ടെല്ലുള്ള ഒറ്റ ആണുങ്ങള് പോലും ഈ വണ്ടിയില്‍ ഇല്ല എന്നൊക്കെ കാച്ചി. അന്നരം ദേണ്ടെ എന്റെ പുറകിലിരുന്ന അമ്മച്ചി കെട്ടിയോനെ തോണ്ടുന്നു. പോയി ചോദിക്ക് ചേട്ടാ എന്ന്. അപ്പച്ചന്‍ എണീറ്റപ്പോ വേറെ കൊറച്ചു പേരുകൂടി എണീറ്റു. എനിക്ക് സന്തോഷമായി. ഒരു അടി കാണാന്‍ തയാറായി ഞാനിരുന്നു. പക്ഷെ  പോയവരൊക്കെ മുന്നില്‍ ചെന്ന്  വളരെ വിനയപുരസ്സരം ചോദിക്കുന്ന കേട്ടു, അയ്യോ എന്താ ഡീസല്‍ തീര്‍ന്നു പോയെ, ഇനി എന്നാ ചെയും എന്നൊക്കെ.. കണ്ട്രോള് പോയി കുഞ്ഞുമോള്‍ ഒരു ആക്ഷന് വേണ്ടി തയാറെടുത്തു ചെന്നു. ഇതെന്നാ ഡീസല്‍ അടിക്കതെയാണോ താന്‍ വണ്ടി എടുത്തത്‌, ബാക്കി വായു വെച്ച് ഓടിക്കുമോ എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ അങ്ങ് തുടങ്ങി. വേറെ ഒരു പെങ്കൊച്ചു  കൂടി എന്നെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ എത്തി. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും കൂടി കത്തി കയറുന്നത് കണ്ടു നാണം വന്നു കുറെ ആണുങ്ങളും കൂടി. രംഗം ഉദ്ദേശിച്ചപോലെ വഷളായി എന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പതിയെ വലിഞ്ഞു. അവിടെ എല്ലാരും കൂടി ഡ്രൈവര്‍ നെ ഖൊരാവോ ചെയ്യുന്നു. അങ്ങേരു പറയുന്നുണ്ട് പകല്‍ ഈ വണ്ടി ഏതോ ഒരു ലോക്കല്‍ ഓട്ടം പോയതാ. പക്ഷെ അത് അയാള്‍ അറിഞ്ഞില്ല, അതാ ഡീസല്‍ തീര്‍ന്നു പോയെ, കിളിയെ വിട്ടിടുണ്ട് ഡീസല്‍ മേടിക്കാന്‍ എന്ന്.കൊറേ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ദാ ഒളിമ്പിക്സില്‍ ദീപശിഖ പിടിച്ചോണ്ട് വരുന്ന പോലെ കന്നാസും പിടിച്ചോണ്ട്  നമ്മടെ കിളി വരുന്നു. അടുത്ത പമ്പ് വരെ പോകാനുള്ള ഡീസല്‍ അടിച്ചു. അന്നേരം ദെ ഒരുത്തന്‍ കണ്ടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു നമ്മടെ ഡ്രൈവര്‍ വെള്ളമടിചിട്ടുന്ടെന്നു. പുള്ളി ഡ്രൈവേരോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. കുടിചിട്ടാണോ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നെ എന്ന്. അപ്പൊ വരുന്നു ഡ്രൈവര്‍ ടെ പ്രഖ്യാപനം.” ശരി, ഞാന്‍ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നില്ല” എന്ന്.  എന്‍റെ ദൈവമേ.. അവസാനം ഒരുവിധത്തില്‍ അയാളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു വണ്ടി എടുത്തപ്പോള്‍ സമയം 2 മണി. സംഭവബഹുലമായ യാത്രക്ക് ശേഷം വീട്ടില്‍ എത്തിയത് രാവിലെ 11  മണിക്ക്.

പറഞ്ഞുവന്നത് എന്നതാന്നു വെച്ചാല്‍, നാട്ടിലോട്ടു  പോകുമ്പോ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോ, ഇതൊക്കെ മനസ്സില്‍ വെച്ചാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു കൊള്ളാം.

Note: കുഞ്ഞുമോളെ പേടിച്ചു വണ്ടീടെ പേര് മാറ്റി പോലും.. ഇപ്പൊ വിജി എന്നാ പേര്

10 ആം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ സംഭവം എന്നതിനാലും, കോടതിയും കേസും ആയി നടക്കാന്‍ താത്പര്യം ഇല്ലാത്തതിനാലും ഞാന്‍ പരാര്തിപ്പെട്ടില്ല. ( പരാതിപെട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ വല്ലോം സംഭവിച്ചേനെ പോലും). നടന്നത് നടന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ അതിനു അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുവാ. കാര്യം സംഭവം നടന്നിട്ട് വര്ഷം 10 കഴിഞ്ഞെങ്കിലും വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ഇപ്പോഴും മറന്നിട്ടില്ല അതിന്റെ ടൈറ്റില്‍.

അപ്പൊ ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവരുന്നത് എന്താണന്നു വെച്ചാല്‍ കുഞ്ഞുമോള്‍ക്ക് പണ്ട് തൊട്ടേ എഴുത്തിന്റെ അസുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്. പത്തില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ സംസ്ഥാന തലത്തില്‍ ചെറുകഥ മത്സരത്തിനു പോയിട്ടുണ്ട്. മമ്മിയേം കൂട്ടി ആണ് പോയത്. ഫ്രീ ആയിട്ട ഒരു ആതിരപ്പള്ളി ട്രിപ്പ്‌ ഒത്തു. ഇപ്പോഴും മമ്മി പറയാറുണ്ട് എന്റെ മോള്‍ പണ്ട് ചാലക്കുടീല്‍ പോയി സമ്മാനം മേടിച്ചിട്ടുള്ള ടീം ആണന്നു.   അതിനു ശേഷം അത്പോലത്തെ കടുംകൈകള്‍ ഒന്നും ഇതവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല. (പൂര്‍വികര്‍ ചെയ്ത പുണ്യം!!). പിന്നെ പഠിപ്പും കാര്യങ്ങളുമായി അങ്ങ് പോയി. ഇപ്പൊ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഒരു സൈഡ് ആയപ്പോഴാ വീണ്ടും മോഹം മുളപൊട്ടിയത്. സ്വന്തമായി പൊട്ടിയതല്ല. എന്റെ വാചകമടി കൊണ്ട് സഹികെട്ട എന്റെ പ്രിയതമന്‍ ആണ് ഇതിന്റെ പിന്നില്‍. വാചകമടി മാത്രമോ,എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ കണ്ണ് തുറക്കുന്നെനു മുന്നേ ഞാന്‍ കണ്ട സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കേട്ട് അദ്ദേഹത്തിന് ബോറടിച്ചു. ഇനി നാട്ടുകാര് കേട്ട് മരിക്കട്ടെ എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. അപ്പോള്‍ പ്രിയ നാട്ടുകാരെ കൂട്ടുകാരെ, എന്തെങ്കിലും പരാതികള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ പ്ലീസ്‌ കോണ്ടാക്റ്റ് മൈ ഡിയര്‍ പ്രിയതമന്‍. അങ്ങേര്‍ക്കു വേണ്ടി കൂടെ ഞാന്‍ ഈ ബ്ലോഗ്‌ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു. അങ്ങാണ് ഇതിന്റെ പിന്നെ പ്രചോദനം, ശക്തി,വന്‍മതില്‍ etc …

PS : അങ്ങ്, അദ്ദേഹം,പ്രിയതമന്‍, നാഥന്‍ എന്നാ വിളി ഒന്നും കേട്ട് ആരും തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട. ഞാന്‍ 60 s & 70 s മോഡല്‍ സിനിമ അനുകരിച്ചതാ. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിനറിയാം എന്നതാ വിളിക്കുന്നതെന്ന്.

കൊറേ നാളായി വിചാരിക്കുന്നു ഒരു ബ്ലോഗ്ഗി ആയാല്‍ എന്താ എന്ന്. എങ്കില്‍ ഇന്ന് തന്നെ അതിനു തുടക്കം ഇട്ടേക്കാം എന്ന് കരുതി.  അപ്പൊ തോടങ്ങുന്നെനു മുന്നേ ഞാന്‍ ആരാ എന്താ എന്നൊക്കെ അറിയാന്‍ താത്പര്യം കാണും നിങ്ങള്ക്ക് ( ഇല്ലേലും എനിക്ക് കൊഴപ്പം ഇല്ല  ).

കുഞ്ഞുമോള്‍ എന്നത് ഞാന്‍ സ്വന്തമായി എനിക്കിട്ട പേരാണ്. ദിലീപ് നു കുഞ്ഞികൂനന്‍ സിനിമ യില്‍ വിമല്‍  കുമാര്‍  എന്ന് സ്വന്തമായി പെരിടമെങ്കില്‍ എനിക്കും പറ്റും. ഹല്ലാ പിന്നെ !!! പിന്നെ കോട്ടയം കുഞ്ഞച്ചനില്‍ നിന്നും ആവേശം ഉള്‍കൊണ്ട് ഇട്ടതാണ് ബ്ലോഗിന് ഈ പേര്.  അപ്പൊ പറഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു കോട്ടയം അച്ചായത്തിയാണ് കേട്ടോ. ഇപ്പൊ കേരളത്തിന്റെ തലസ്ടാനം ആയ ബാംഗ്ലൂരില്‍ ആണ് വാസം. സോഫ്റ്റ്‌വയരന്മാരുടെയും സോഫ്റ്വയരിചികളുടെയും നാടായ ബാംഗ്ലൂര്‍ലെ പേരുകേട്ട ഒരു സോഫ്റ്വയരിച്ചി ആണ്ഈ കുഞ്ഞുമോള്‍. കെട്ടുമ്പോള്‍ 6 പായ്ക്ക് ആരുന്ന കെട്ടിയോനെ വെറും 3 മാസം കൊണ്ട് ഒരു സോഫ്റ്വയരന്‍ ആക്കിയ മഹതിയാണ് ഈ ഞാന്‍.( പാവം ഇപ്പൊ വയറു കുറയ്ക്കാനുള്ള  തീവ്ര ശ്രമത്തിലാണ്). എനിക്ക് പിന്നെ ജനിക്കുമ്പോ തൊട്ടേ ബോണ്ട  പ്രകൃതം ആയതഉകൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് മോഡി പിടിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നില്ല)

പിന്നെ ഈ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണന്നു വെച്ചാല്‍, കുഞ്ഞുമോള്‍ കൊറേ വീരസാഹസികത കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അത് വീട്ടുകാര്‍ മാത്രമരിഞ്ഞിട്ടു എന്ത് കാര്യം? നാട്ടുകാര് കൂടി അറിയട്ടെ. സാഹസിക കഥകള്‍ മാത്രമല്ല കേട്ടോ, കുഞ്ഞുമോള്‍ സ്ഥിരമായി സ്വപ്നം കാണുന്ന ആളാണ്. സ്വപ്നം എന്ന് പറയുമ്പോ പകല്‍ സ്വപ്നം, ദിവ സ്വപ്നം ഒന്നും അല്ല്ല.  നല്ല ഒന്നാന്തരം രാത്രി സ്വപ്നം, അതായത് നിദ്രയില്‍ ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്ന സ്വപ്നം. എന്റെ പോന്നു കര്‍ത്താവെ പേടിപ്പിക്കുന്ന സ്വപ്നം ഒന്നും കാണാല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു കെടക്കുന്ന കൊണ്ടാവാം കാണുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മൊത്തം കോമഡി ആയിപോയത്. അതും ഞാന്‍ വഴിയെ ഷെയര്‍ ചെയ്യാം.

അപ്പൊപിന്നെ ഈ അവതാരിക അങ്ങ് നിര്‍ത്തുവാ. വില്‍ ബി ബാക്ക് വിത്ത്‌ ഇടിവെട്ട് കഥകള്‍..

നിങ്ങള്‍ക്കെന്റെ നമോവാകം